• helpflores

11 januari 2017 - laatste dag op Flores

Bijgewerkt: 10 dec 2017

Gisteravond was het toch iets later geworden dan gepland. We wilden het weblog doen maar uiteindelijk werd het toch rond 01:30, midden in de nacht, dat wij naar bed gingen. Het thuisfront moest op de hoogte gehouden worden dus zodoende een kort nachtje, want om 6:15 ging de wekker. Om 7:00 afgesproken met oom Wely en zijn gelijk daarna naar de kerk van Sikka gereden. Na een kwartiertje deze te hebben bewonderd kwam Thon en Frem en zij hadden de boeken mee voor de school die we vandaag blij gaan maken, de school in Wukur.

Nadat we gezamenlijk gekeken hadden naar de kerk en onze verbazing hadden uitgesproken over hoe mooi deze geworden is, niet alleen aan de binnenkant maar ook aan de buitenzijde. Alle pannen zijn geschilderd, fantastisch mooi beeld. Uiteindelijk zijn we naar het einde van Sikka gereden daar konden we niet meer verder met de auto. De auto werd geparkeerd en de directeur van de school van Wukur stond al te wachten met zijn brommer. Hij had nog een aantal brommers geregeld zodat wij niet hoefden te lopen richting de school. Eerst werden de boeken op de brommer gezet om zo vervoerd te worden. Waarna wij een klein stukje wilde gaan wandelen, maar na een 200 meter waren wij het al behoorlijk zat met een helling van 45 graden, geen wind en de opkomende zon in je nek. De brommers kwamen vrij snel terug en wij mochten achterop stappen.

Wat een ongelofelijke rit, een pad van nog geen 50 centimeter breed, soms op een hoogte van 300 meter met een afgrond aan één zijde naar beneden, waar alleen maar hele grote rotsen lagen. Wel ongelooflijk mooi om mee te maken maar af en toe best wel eng, de stenen op het pad lagen los, er lage takken, bladeren, zand en menig keer dachten wij allen gaat dit wel goed? De rit duurde ongeveer 15 minuten en het was heel uniek om mee te maken, een verschrikkelijk mooie natuur, een heel apart pad wat afgelegd werd, wisselend van niets tot een beetje beton, omdat de helling te stijl was indien er niks aan gedaan werd. Na 15 minuten rijden in plaats van anderhalf uur lopen kwamen we aan in het dorpje en daar moesten wij wachten, want directeur ging de kinderen ophalen.

We kregen een mooie ceremonie, dit keer met een zwaard oftewel parang, wederom zongen de kinderen en de ouders die erbij stonden. Toen wij bij de school kwamen vernamen wij dat de school maar 23 leerlingen heeft. In elke klas circa 3 a 4 leerlingen. Wij hebben mede door de sponsor van SHF 10 boeken per klas kunnen regelen en de school zal aankomend jaar iets groeien qua leerlingen. We kregen een kokosnoot en water, thee en koekjes en uiteindelijk hebben we nog de Nederlandse leraar uitgehangen. Op de weg naar de school kwamen wij twee Duitsers tegen die hier aan het kamperen waren en uiteindelijk kwamen die ook bij de school. Zij vonden het helemaal te gek wat wij als stichting doen. En wij hebben een kaartje afgegeven, want je weet maar nooit!!!

Wederom weer heel hartelijk bedankt en na de ceremonie en het samenzijn, zijn wij lopend via rotsen en een steile helling naar het strand gelopen. Maar geen zandstrand zoals wij een strand kennen. Dit was een stenen strand niet uit kleine stenen, maar grote keien en een stroming dusdanig hard dat de keien over elkaar heen rollen en dit geluid zeer duidelijk kon horen. De foto’s zullen dit een beetje laten zien. Dit was machtig om te zien en om te horen plus om mee te maken. Daarna zijn wij balancerend over de keien 200 meter gelopen richting een andere locatie om omhoog te gaan naar de weg. Toen we uiteindelijk na veel gehijg en gepuf en ons evenwicht bewaren boven kwamen vertelde een oude vrouw dat zijn medelijden met ons had.

Want de brommertjes waren inmiddels vertrokken. Dat zou betekenen dat wij anderhalf uur moesten gaan wandelen / klimmen. Terug naar de directeur om te vragen of hij ons misschien wilde wegbrengen, want zo’n eind wandelen heuvel op heuvel af, zou onze dood betekenen…. en qua afvalstoffen uitzweten kunnen we melden dat we de laatste dagen niets meer over hebben gehouden. De brommers kwamen al snel en uiteindelijk zijn we stuk voor stuk opgestapt en terug gebracht naar de auto. Tussendoor angst maar toch ook genieten van de wonderbaarlijke natuur en de hoogte die wij meemaakte inclusief de woeste golven onder aan het ravijn. Toen we bij de auto kwamen zijn we naar het echte zandstrand gegaan, met zwart zand, en konden wij genieten van de mooie baai met aan het eind zicht op de gerenoveerde kerk door SHF. Na een kwartier rijden kwamen wij aan bij onze tweede afspraak, de school Du. Hier hebben wij mede door hulp van Mrs. Sam toiletten mogen bouwen en wij hebben deze bewonderd.

De kinderen van de school, kinderen die ons nog steeds kennnen, evenals de directeur en de leraren. Zodoende hebben wij alleen wat gedronken, gelachen, volleybal, voetbal en badmintonrackets afgegeven en zijn we nadien weer snel vertrokken. Iedereen is blij met de toiletten en deze gaan elke dag op slot en worden iedere dag schoongemaakt. We hadden een druk schema…. op naar de burgemeester. Deze hebben wij alsnog een doos met speelgoed afgegeven voor de allerkleinsten peuterspeelzaal van Lela. Wij onderbraken hem in een vergadering, maar dat werd gewaardeerd. Na deze korte ontmoeting zijn we doorgereden naar Nita daar hebben wij bij de kapel van de zusterorde Fransiskan de banken bewonderd die wij gesponsord hebben. Deze banken hebben wij ook nog even op de foto gezet en na een kort bezoek zijn wij door gereden naar Maumere.

Weer langs wat winkels om nog wat spullen kopen voor diverse mensen en uiteindelijk het middageten bij mama België genuttigd. Bij mama Belgie op kantoor hebben wij afscheid genomen middels een maaltijd. We hebben gepraat en lekker gegeten en uiteindelijk kregen we van het weeshuis een sarong. Dit was hun bedankje voor het cadeau wat de stichting hun heeft gegeven. Daarna snel naar dokter Amel, want we waren te laat!!!

Iets wat nog niet is voorgekomen tijdens deze mooie 14 dagen. Een half uur te laat, maar dokter Amel begreep dat wij een zeer drukke planning hadden en was blij ons te ontmoeten. Doordat we elkaar kennen uit het verleden, het ziekenhuis in Lela, werden wij enthousiast ontvangen.

En al snel hebben wij de verrassing van Mrs. Sam kunnen geven. Dit was een echo apparaat met printer. Ze was zeer verrast en onder de indruk van dit cadeau maar heel erg blij. Op het moment dat wij er waren werd er hard gebouwd aan de extra ruimte voor het mama huis wat zij wil beginnen. Nu met het echoapparaat gaat zij waarschijnlijk versnellen, want ook wij als Stichting hebben geholpen met de opleiding in Jakarta die ze gaat volgen. Zij wil zelf binnen 2 maanden de opleiding hebben afgerond zodat zij kan beginnen als vroedvrouw / arts met het helpen van zwangere vrouwen. Zij helpt degene


die zich niet kunnen aansluiten bij de verzekeringen voor een kleine bijdrage of geen bijdrage. Dokter Amel is een arts die niet voor het geld gaat, maar werkelijk nog een missie heeft om de armste te helpen. Wij willen hier graag aan bijdrage aan leveren en ook aankomend jaar willen wij haar helpen met het inrichten van het mama huis. Want vele vrouwen in Maumere vragen haar al wanneer zij begint.

Terwijl wij een uurtje zaten te praten is oom Wely naar de ouders van Densi gegaan om daar een cadeau voor Densi op te halen. Daarna zijn wij in de auto gestapt richting de Bisschop. Daar ontmoeten wij Rome Ewal en hebben wij een brief ontvangen van de Bisschop als ondersteuning voor aankomend jaar. In de auto hebben wij de brief gelezen en wij kunnen allebei wel zeggen het doet wel iets met je als je zoiets leest. Nadien in Maumere de laatste cadeau’s kopen en wat geld te pinnen, zodat wij onze tijd op Bali kunnen overbruggen. Daarna een keer overdag terug naar Lela!!!! Wij waren om 17:00 in het ziekenhuis en daar hebben wij nog rondgelopen voor wat foto’s en een aantal mensen gesproken.

Toen naar boven, op ons plekje de avondmaaltijd gaan genuttigd en daarna hebben wij de koffer gepakt, want morgen om 5:30 gaat de wekker om op tijd op het vliegveld te staan. Terwijl we de koffer aa


n het pakken waren hebben wij helaas nog een zwarte schorpioen moeten dood maken want deze kwispelde er vrolijk op los in de badkamer. Hier waren wij niet zo van gediend. Straks komt Dokter Ricci, de directeur nog even bij ons boven en drinken wij ons laatste biertje hier in Lela, hopelijk voor dit jaar. Volgend jaar drinken we er graag weer eentje hier. Morgen zitten we op Bali en na een nachtje slapen vliegen wij terug naar het koude kikkerlandje, maar naar onze warme gezinnen!!!!

Degene die ons weblog hebben gelezen en gevolgd willen wij hartelijk bedanken en wij hopen dat iedereen net als ons een beetje mee genoten heeft van alles wat wij hier mede door de sponsoren van SHF hebben beleefd.

Heel veel liefs van twee redelijk bruine Nederlanders in de winter…..xx.

0 keer bekeken

© 2020 by Stichting Help Flores!                                             

Stichting Help Flores!
De Morgen 22
8252 JP Dronten

K.v.K. nr.: 53822978
Fiscaalnr: 851032242

Bankrelatie: ABN AMRO, Dronten

IBAN: NL49ABNA 050.25.82.383