• helpflores

3 januari


Vanmorgen was het weer vroeg dag. Om 06.30 uur ging de wekker. Ff douchen, tanden poetsen en als een oude man opstaan. Wat een avond, dansen met weeskinderen. Dan merk je dat je ouder wordt in de botten. Maar goed de geest is jong en wil nog veel dus niet klagen, maar op de veranda op een zeer relaxte wijze koffie drinken. Het ontbijt bestond uit smak met aardappelen. . .  en witte rijst. . .  hoezo relaxt wakker worden. Maar er wordt goed voor ons gezorgd, alleen zijn we dit niet helemaal gewend om op dit tijdstip op te eten. Om 07.30 uur hadden we een afspraak met dr. Joan. De directeur van het ziekenhuis. Zij was uit Jakarta weer terug in Lela. Zij is de aankomende 2 jaar nog de directeur. Fijn voor ons allemaal. Een jonge vrouw, maar zeer charismatisch. Kien en doorpakkend. Iets wat wij zeker waarderen. We hebben gesproken over het ziekenhuis, over de status ervan, over de financiën, over de medicijnen, over personeel en de toekomst. Momenteel is het dusdanig dat het ziekenhuis break-even draait, echter kostte de accreditatie 1 miljard roepia, oftewel 65 duizend euro. Dit is zeg maar een bijdrage voor de gezondheidszorg. Helaas kon het ziekenhuis deze niet ophoesten wat zou betekenen dat het ziekenhuis een schuld zou hebben van 1 miljard. Deze kosten heeft gelukkig de bisschop voor zijn rekening genomen, zodat het ziekenhuis 2018 fris kan beginnen. Naast dr. Joan zat nog een arts en ook een verpleegster. Samen hadden we een mooie discussie en wij zijn zeker wat wijzer geworden. Ook konden wij nog een bloedkoelkast weggeven en een stretcher met wielen om patiënten te verrijden van de ene naar de andere afdeling. Tevens hebben we een nieuw bed kunnen doneren voor de bevallingskamer. Een bed die 50% van de dames hier nog liever heeft dan het gynaecologie bed. Hier waren ze erg blij mee. . . en zij bedankte ons enthousiast. Wat heeft SHF al veel betekent voor RS Lela. Er zijn zoveel stickers te zien het ziekenhuis. Erg leuk. Daarna zijn wij naar de UGD gelopen waar wij de automatische bedden hebben bewonderd, nadien de overige afdelingen en op elke afdeling kwamen we wel bekende tegen. Erg leuk en dr. Joan en de andere arts waren onder de indruk van de mensen die wij kennen. Ook zei ze dat wij wellicht de weg beter weten doordat Herbert al 20 jaar bekend is met RS Lela,

Bijna de tijd vergeten. . .  we moesten helaas eerder weg dan de ronde door het ziekenhuis duurde. We excuseerde ons en we kregen cake en gebakken banaan mee voor onderweg. Ze begreep ons volkomen dat we naar Hewokloang af moesten reizen, want ze had al gehoord van de vele projecten in de regio Sikka. Samen met om Wely naar Hewokloang, via Thon, want hem moesten we nog ophalen. Uiteindelijk reden we met 3 auto s vanuit Maumere naar het project, 147 toilet en was units. Een hele stoet, maar een hoop mensen van mama België wilden mee. Bij aankomst kregen we een mooie ceremonie die wij al kenden van afgelopen jaar, maar wederom mooi om mee te maken. Dit keer stonden we met zijn drieën ondanks dat Lex er helaas niet bij was. Mama belgie moest erbij staan van de burgemeester. Na de ceremonie moesten wij iets dansen met de dames en heren en vooraan gaan zitten op een bamboe set qua bank en stoelen. Erg gaaf om te zien en om op te zitten, maar we kunnen gelijk melden dat na een half uur wij een bamboe gevlochten kont hadden. Allemachies wat een zere kont kregen wij. Niet door de bank, dat is te doen circa 30 minuten, maar als alle speeches bij elkaar ruim 2 uur duren, dan heb je geen kont meer over. Maar goed dat mag de pret niet drukken, alleen onderaan. De speeches waren echt mooi. Sommige lang, maar mooi. We kregen een speech van de burgemeester, van de rechterhand van de burgemeester, van de chamat. De chamat staat boven de burgemeester zoals bij ons de afgevaardigde van de koning in NL. Het hoofd van de politie sprak ons nog toe en toen hij wegliep salueerde hij ons. Iets wat zeer ongebruikelijk is en eigenlijk niet mag. Ook een leidinggevende van het leger sprak de menigte en ons toe. We hebben wel 100x het woord dankjewel gehoord vandaag. Wat heel bijzonder was is dat iedereen vermeld na de burgemeester uit eigen beweging gekomen was. Zeer ongebruikelijk in Indonesië. Alle waren zeer begaan met het project, de gezondheid wordt beter, er werd meerdere keren aangekaart dat er bijna nooit zo wordt samengewerkt. De chamat zei zelfs dat hoopt dat wij zo met de overheid willen samenwerken en dat wij gezamenlijk tot grote verandering kunnen zorgen, zoals bij wilde ganzen op het spandoek stond. Ook Thon heeft een speech gehouden en Herbert heeft ook zo n 10 minuten vol gepraat. Iedereen begreep het wat Herbert zei en er werd gelachen en geapplaudisseerd. Niet allen voor SHF maar voor elke speech. . . mama België was ook enthousiast, Thon sprak nog en uiteindelijk Blasius, de 2 mensen van YHF. na alle praatjes zijn wij meegegaan en hebben wij een traditionele ceremonie om het eten te zegenen bijgewoond. En dat voor katholieke mensen. . ? . . we hebben daar iets mogen proeven van het eten, maar wat het lekkerste was, was de mokke, het lekkere sterke drankje van de lokale bevolking hier. Daarna met zijn allen eten, en het was goed eten. Rijst, varkensvlees en nog 6 verschillende borden met eten.

Wij hadden aangeven na het serieuze deel een ronde te willen doen langs meerdere toilet en was units = MCK. Dat hebben we geweten, nooit meer doen of 100% deet gebruiken. . . een hele mooi ronde gelopen enorm verbaasd gekeken naar de zeer slechte woningen hier, maar de hele mooie en goede MCK units. Heel gaaf om mee te maken. We zijn er langs een stuk of 30 gelopen en hebben veel foto s gemaakt voor onszelf en de sponsor in NL. wat een route. De route liep langs vele woningen, binnendoor, alles over drassige grond, steile hellingen, bos, oerwoud, tussen bouwvallige woningen door, langs oude mensen die bang waren voor ons, langs mais, palmbomen, van alles wat je eigenlijk niet thuis kan brengen doordat het allemaal te snel ging. We hadden een aardig tempo en het zweet kwam zoals bekend uit alle porien in ons lichaam. Wat een tocht, maar zo mooi. We wilden ook nog echt de rimboe in om daar een woning met MCK te bekijken, maar na 2 meter zijn we toch maar terug gegaan. We werden verwelkomt in Hewakloang door ruim 500 mensen, maar na die 2 meter kwamen we al meer dan 500 muggen tegen. . . dat was net een aantal muggenbulten te laat terug. Maar wel snel terug. We zijn niet lek gestoken maar een beetje lek gestoken. Terug naar het feest. Daar had YHF nog een verassing, ze hadden voor alle 147 MCK eigenaren nog een grote emmer met bak gekocht. Voor het mandiën, bakje water over je heen gooien = is douchen. Hier waren niet alleen wij mee verrast maar ook de mensen zelf. En het leverde hele mooie foto s op. Na deze foto s nemen zijn wij weggereden en het was inmiddels 17.00 uur. Op naar het 2e weeshuis.

Op weg naar het weeshuis in Watublapi reden wij door hele mooie bergen en dalen, langs afgronden en steile hellingen vol met wel 100 verschillende kleuren groen. Bij het weeshuis aangekomen kregen wij nu wederom van de weeskinderen een ceremonie. Deze was gelijk aan gisteravond. We hebben nadien het weeshuis bewondert, gelachen, gepraat, gedanst en gegeten. En om 19.45 op naar ons 2e huis, via Maumere. Wat een water was er op de terugweg op de slechte wegen hier in de bergen. Een rustige weg terug en weer bij om Wely in het depot nadien koffie gedronken en nog een uur blijven hangen om lekker ongedwongen te kletsen. Heerlijk. . .

Dit was het voor vandaag het is bijna 00.00 uur en morgen hebben we een iets relaxere dag. . .


Liefs ons.

15 keer bekeken

© 2020 by Stichting Help Flores!                                             

Stichting Help Flores!
De Morgen 22
8252 JP Dronten

K.v.K. nr.: 53822978
Fiscaalnr: 851032242

Bankrelatie: ABN AMRO, Dronten

IBAN: NL49ABNA 050.25.82.383