• helpflores

9 januari


Vanmorgen naar een heerlijke lange nacht werden wij om 7:30 wakker. Thon en om Wely waren al wakker en zaten buiten op de veranda aan de koffie. Al snel kregen wij koffie voor dat wij ons opgefrist hadden. Nadat we allemaal gereed waren op ons gemak naar het restaurant van het hotel en daar hebben we ontbeten. Maar we moeten nog wel even toelichten dat om Wely dusdanig hard snurkt dat het halve Hotel de hele nacht wakker was behalve Thon, Fred en Herbert, want zij waren bek en bekaf oftewel kapot. Het bleek dat midden in de nacht Thon naar het toilet moest en zich een hoedje schrok, doordat de deur naar buiten open stond. Aduuh om Wely, die was ook even wakker. Van 4 uur tot 4:30 en daarna zijn zij ook weer gaan slapen tot 7 uur. Herbert en Fred hebben hier helemaal niets van gemerkt. . . Na het eten terug naar de kamer, al onze spullen pakken want we zouden er vandaag niet meer naar teruggaan. We moesten allemaal nog even een boodschapje doen en thon zat het langst. Nadien naar de receptie en betalen al met al viel het ons erg mee.

Op naar Kajowain en Klatang. Thon en Blasius zagen erg tegen de reis op, met name de bergrit doordat het in de regentijd glad is, gevaarlijk is en slecht begaanbaar. Aangekomen bij het kruispunt, waar je naar boven moet, bleken geen vijf brommertjes te wachten. Probleem, een ojek zoeken. Wij. . . daar gaan we niet op wachten en wij als nuchtere Hollanders, maar ook een beetje domme Hollanders zijn gewoon de berg op gaan wandelen. Maar helaas met 5 meter al glad, met 10 meter hijgen en met 15 meter tjongejonge. . . We moeten nog een heel stuk en daarna werd de weg nog steiler en lag er inmiddels veel water op de weg. Van kuilen en gaten en sop sop van de modder, maar wij sterke Hollanders bleven volhouden. We hebben de eerste kilometer gelopen, de steile berg op, en toen kwamen de brommertjes gelukkig. Dachten wij even om zo naar het eerste dorp 7 km te lopen en nadien door te moeten lopen naar Kajowain waar onze eerste afspraak was, dan nog eens 5 kilometer.

Dat was toch eigenlijk wel een beetje gorter ook voor ons sterke Hollanders. . . We gingen allemaal achterop de brommer en het was best wel eng, het was glibberen, glijden, slippen, zacht rijden, remmen en stoppen, onderweg afstappen, lopen, weer op stappen, verder rijden en dat allemaal met 5 kilometer per uur. Het enige grote voordeel dat je had is dat je geen spierpijn had van het lopen maar wel van het in evenwicht blijven op die kleine steentjes, en die kleine zitting van de brommer, maar het grootste voordeel was niet om elke 5 meter stil te moeten staan en haar adem moeten happen. Eigenlijk zouden we met de vrachtwagen gaan maar doordat het gisteravond dusdanig hard had geregend, ging dat feest niet door. Maar goed ook want na een kilometer of vier lag er een steen zo groot als 3 brommers midden op de weg. Daar had geen vrachtwagen langs gekund. Op deze methode hebben wij uiteindelijk 6,5 kilometer gereden, heuvel op heuvel af, op afstappen en afstappen etcetera, en toen kwamen wij eindelijk aan bij de weg met rode aarde. Met andere woorden de weg die totaal soppig was en waar brommers niet meer kon doorrijden. Fred had geluk want die brommer kon wel doorrijden door de rode aarde. De rest ging lopen. Het was te gevaarlijk, maar goed, Fred heeft ook zijn motorrijbewijs en daardoor zal het wellicht makkelijker gegaan zijn, ook had hij schoenen aan ten opzichte van de rest. Toen wij bij Fred aangekomen waren moesten we nog 500 meter lopen, dit lopen ging door de rode aarde, en onder onze schoenen zat 4 centimeter aarde geplakt. Slippers rekte uit, en aan de schoenen van Fred hing een heel bos. En al doende spierpijn van het lopen met kilo s aan onze voeten. Een ware Belevenis, maar doel gehaald. In ieder geval het eerste doel, wij moesten nog wachten op Blasius, die ging als een schildpad achter ons aan en hebben in die tijd de toiletten gecontroleerd die we gemaakt. We hebben de boeken gecontroleerd van 1 jaar geleden, en uiteindelijk hebben wij een ronde gedaan door het dorp om te kijken of de toiletten goed waren of niet. Conclusie heel makkelijk, u zult hier nooit naar het toilet gaan, met andere woorden diep bedroevend en triest, wat inhoudt dat dit een goed project is waar wij vorig jaar mee zijn begonnen om te kijken of wij dit, dit jaar kunnen realiseren. Helaas zijn we vorig jaar bij de neus genomen want er werd gemeld dat er 67 toiletten nodig waren maar dit blijken er ondertussen 110 te moeten zijn. Een hele grote uitdaging ligt te wachten maar goed voor ruim 60 toiletten hebben wij inmiddels een sponsor gevonden. Dat houdt in dat we er nog maar 40 moeten en zo vroeg dit jaar al over de helft zijn van dit grote project, in totaal is er € 50000,00 nodig wat heel veel geld is. Na onze ronde koffie drinken met elkaar en moest Blasius snel een en ander vertellen zodat wij niet te laat in Klatang zouden komen. Iedereen is enthousiast en wil zeker mee helpen met de 4 kilometer pijpleiding en drie grote waterbakken. Als zij samen mee helpen en samenwerken dan zijn we sterk melden wij. Doen ze dat niet dan verkassen wij naar een ander dorp. Dat mag nooit niet zei de burgemeester. De weg richting Klatang verliep net als de heenweg dramatisch maar wederom kwamen wij in Klatang, veilig en gezond aan met zo nu en dan een hartverzakking. Maar goed sta je weer met beide benen op de aarde en je voelt de rode aarden klompen aan je voeten hangen, dan ben je toch een beetje blij. Dit werd een enorm kort gesprek want er was regen in aantocht. In verband met slechte weg bij droog weer, is men doodsbang voor deze weg bij slecht weer. Wij als stoere Nederlanders dachten dat zal wel meevallen. Maar goed het nieuws gebracht dat we in Klatang 60 toiletten gaan bouwen en dat de bevolking mee moet helpen want dan kunnen we het er misschien wel 70 worden. Dit kwam heel goed aan, terwijl wij een snelle lunch van rijst vis en kip en soep nuttigden werd er nog gesproken door de burgemeester, de baas van de afdeling masyarakat en door onze Blasius. Na een flesje mokke moesten wij echt gaan, ineens paniek.

Wij zagen wel grote wolken maar voelde nog geen regen, totdat wij vijf minuten achterop de brommer al slippend en glijdend weggereden. Het begon te druppelen. Ach valt wel mee we rijden door. Geen probleem. We zijn niet van suiker en toen nog geen twee minuten daarna was de de Moesson bui los gebarsten. Doorweekt waren we binnen 2 minuten, en de weg daar werd je echt echt bang van. Een grote modderpoel met daaronder rollende en glijdende stenen, veel water, blubber, algen die weer tot leven kwamen dus voor gladheid zorgde en al met al best wel met geknepen billen naar beneden. Ondertussen de heuptasjes met geld nog voorzien van een plastic zak en door rijden naar de grote weg beneden. Na 7 km glibberen volop in de regen kwamen wij uiteindelijk bij het weeshuis aan. Daar konden wij ons t-shirt uitwringen en hebben wij onze voeten schoongemaakt, want we hebben tot de enkels in de blubber gestaan. Een kop koffie en snel richting Maumere, want we moesten de nieuwe pick up truck ophalen. We hebben gevlogen en ondertussen kregen we wederom een hele grote bui op ons Dak, maar nu zaten we toch een beetje droog. In Maumere aangekomen wederom geld halen bij de bank en snel naar de autodealer. Daar werden wij met een lach ontvangen en stond de pick-up truck klaar. Deze wordt gecontroleerd door om Wely en uiteindelijk hebben we het laatste geld betaald, en zijn alle papieren getekend. Ook konden we nog 1.000.000 rupiah korting krijgen. Nadat alle papieren in orde waren met twee auto’s richting Lela. Herbert achter het stuur van de auto van het ziekenhuis en om Wely met een grijns van oor tot oor in de pick-up truck. Wat is deze man blij met zo’n auto voor de winkel kunnen werken. En daardoor een extra persoon kunnen voorzien van salaris en dit keer een vast salaris. Halverwege is Fred bij om Wely in de auto gaan zitten en samen zijn ze naar Lela gereden. Aangekomen bij de waterwinkel werd de auto gelijk gezegend door Filla. Daarna heeft hij de auto laten zien aan meerdere personen, vrienden en familie en wij moesten wederom bij hem blijven eten. Dit was wederom uitmuntend goed en erg gezellig en toen wij klaar waren kwam Jack de vriend van Wely nog een biertje doen. Wij hebben heerlijk zitten kletsen, zeker gelachen en gedronken om 21:30 was het uit met de pret en moesten wij toch richting het ziekenhuis, want ook dit weblog is belangrijk. Nu zitten wij weer in ons vertrouwde kamer bij de kerstverlichting uit Nederland, met koffie uit de winkel van om Wely, met genoeg bier in de koelkast om vanavond door te gaan, maar over een enkele uurtje zal toch ook hier het licht uit gaan. Morgen nog een volle dag op Flores en dan gaan we weer richting onze dierbaren, die wij zeker missen en echt weer willen knuffelen. Maar diep in ons hart zullen we Flores ondanks de grote regenbuien en weinig zon erg missen. Slaap zacht straks wij doen het 7 uurtjes eerder. . .

Kusjes van ons.

40 keer bekeken

© 2020 by Stichting Help Flores!                                             

Stichting Help Flores!
De Morgen 22
8252 JP Dronten

K.v.K. nr.: 53822978
Fiscaalnr: 851032242

Bankrelatie: ABN AMRO, Dronten

IBAN: NL49ABNA 050.25.82.383